Groeiparel aan de Mark

Een iconisch gebouw op de plek waar tot 2009 de CSM silo’s stonden. Een gebouw dat betekenis heeft, niet alleen voor Breda maar voor heel Brabant. Dat was de oproep die wethouder stedelijke ontwikkeling Paul de Beer deed tijdens de debatavond maandagavond bij de Gouden Cirkel. “Breda is het eerste station dat je tegen komt met de trein vanuit de Randstad of België. We zijn de poort van Brabant” zei de Beer. En hij heeft gelijk. In meerdere opzichten.

“Misschien moet het een gebouw zijn dat zich gedurende de tijd ontwikkelt. Dat je met iets begint en er later nog iets op kunt zetten. Verder heb ik er geen verstand van, dat laat ik aan de specialisten over” Dat is een handschoen die ik niet on-opgepakt kan laten. Er werd in de zaal al gesuggereerd dat het een mooie locatie kan zijn voor de Kunsthal. Kan. Als het gebouw zich gedurende meerdere stadia ontwikkelt betekent het ook dat ze een verzameling van functies kan herbergen. Het mag best een beetje stedelijk op die plek, met lef.

meervoudig ruimtegebruik

Cultuurfuncties gestapeld in een toren, dan denk ik aan het MAS in Antwerpen. Een heel interessant gebouw, waarin meerdere musea boven elkaar liggen, met eromheen gewikkeld een publiek toegankelijke route naar het dak, wat een prachtig uitzicht biedt op de stad. Maar MAS is als één gebouw ontworpen, bijna als een uit natuursteen gebikt blok. In het masterplan voor de Kop van Zuid in Rotterdam is een ontwikkelingsstrategie bedacht, een groeimodel. In eerste instantie werd met beperkte hoogte gebouwd, tot de stedelijke structuur van het gebied af was. Toen dit nieuwe stadsdeel razend populair werd, konden nieuwe gebouwen bovenop de bestaande worden gezet. Daar was in de plannen al rekening mee gehouden. Het Rotterdamse architectenbureau MVRDV ontwierp het Nederlands paviljoen voor de Expo 2000 in Hannover. Ze gingen uit van meervoudig ruimtegebruik, door typisch Nederlandse kunstmatige landschappen boven elkaar te stapelen. Het resultaat is een soort spekkoek van thematische functies.

ensemble

Een andere strategie om functies mee te laten groeien met de ontwikkeling van een gebied hanteert Vitra in Weil am Rhein. Ze hebben gekozen voor het ensemble. Vitra produceert meubels in het hogere prijssegment. Ze zijn vooral bekend door hun remakes van stoelen bedacht door topontwerpers als Eames, Jacobsen, Mies van der Rohe en Le Corbusier. Dat zijn allemaal architecten, dus leek het de fabrikant mooi om hun bedrijfsgebouwen ook als meubels in het landschap door toparchitecten te laten ontwerpen. Het begon met een kazerne voor de bedrijfsbrandweer. Een heel bijzonder gebouw, het eerste van een architecte die toen nog nimmer een opdrachtgever had gevonden die de realisatie van haar gewaagde ontwerpen aandurfde: Zaha Hadid. Deze Britse architecte van Iraakse afkomst heeft inmiddels een imposant oeuvre nagelaten, waaronder postuum het havengebouw van Antwerpen. Na Hadid volgden Frank O’ Gehry, Tadao Ando, Alvaro Siza en Herzog & de Meuron.

groeiparel

Mooi toch, een gestapelde variant van het Vitra ensemble in Breda? Een gebouw dat past bij de stedelijkheid van het Breda van de komende decennia. Met lef en liefde bedacht, door steeds wisselende toparchitecten uit binnen- en buitenland. Je kunt er allerlei stedelijke functies in onderbrengen, passend bij dit nieuwe stuk centrum van Breda. Cultuur mag niet ontbreken, maar denk bijvoorbeeld ook aan een plek waar de gemeenteraad samenkomt, die groeien uit hun jas op het Stadserf. We kunnen nog niet voorspellen waar we over 5 of 10 of 20 jaar behoefte aan zullen hebben. Maar we kunnen er wel de ruimte voor maken. Het hoeft geen gebouw te worden die in hoogte de toren van de Grote Kerk evenaart, de 66 meter van het Gerechtsgebouw is mooi zat. Daarmee vormt het duo op termijn een poort aan de rivier. We bouwen een groeidiamant, of om in de stijl van Breda te blijven een groeiparel aan de Mark!

Een variant op deze blog is eerder gepubliceerd in BN/DeStem 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *